Uitgeput, dat is wat ik ben.  Niet van het werken maar van het 'nee' verkopen.

Iedereen had het over het persbericht, waar eigenlijk maar één relevante vraag terecht is: waarom verkopen we niet allemaal ons vastgoed, net als Bernhard van Oranje?

De waardegroei van woningen maakt institutionele woningfondsen een mikpunt van een aanval door Europarlementariërs. Hoe verweren de fondsen zich tegen de suggestie dat ze speculeren over de ruggen van woningzoekenden.

Een droom, zo omschrijven Ben en Ilse hun huis in Haarlem. Ze werden zó verliefd op die ene straat in het centrum dat ze er wilden blijven. Door warm en goed buurcontact werden ze voorgedragen als nieuwe huurders toen een oud-bewoner de straat verliet. Nu willen ze er nooit meer weg. Op hun eigen initatief werd het huurbedrag zelfs met enkele tientjes verhoogd, omdat ze fors besparen op hun lasten door investeringen in het huis.

De aantrekkingskracht van vastgoed blijft groot. Met een relatief 'beperkte' eigen inleg en 80 procent financiering een pand kopen - het klinkt als een slimme route naar financiële vrijheid. Wie wil niet de huurinkomsten de financiering laten dragen en ondertussen vermogen opbouwen?

Een echtscheiding of het einde van een samenleving brengt vaak moeilijke keuzes met zich mee. Zeker als er ook een gezamenlijke woning is. Notaris Anne-Marie Snel mag het oplossen.

Robert Rosen Jacobson verhuurt twee panden in Haarlem, eentje in het centrum, 'de Jordaan' van Haarlem en het andere huis in Haarlem-Noord. In één woning heeft hij tot tweemaal toe een conflict met de huurders gehad, nadat ze vertrokken waren en de woning 'niet netjes' hadden opgeleverd. Door schade en schande werd hij daar wel een stuk wijzer van.

Wie zijn die Kamerleden eigenlijk met volkshuisvesting in hun portefeuille? Rutger de Quay zocht ze op met de vraag: hoe kunnen we de woningcrisis het beste én het snelste oplossen? Deze week: Jurgen Nobel van de VVD.