De vergelijking met het Binnenhof wordt versterkt door de pricing van de makelaar: amateur of optimistisch. Of allebei, aangezien het object sinds april te koop staat en net in prijs verlaagd. Klassiek gevalletje erfgenamen hebben er ooit gewoond, en als je verkoopt is het krot een kasteel. Uiteraard. En uiteindelijk gratis geld waar je nooit te veel van kunt hebben. Ongezien zijn de verbouwingskosten €2500 de vierkante meter, exclusief fundering en tuin – en op plekken waar je niet dood gevonden wilt worden, zijn de tuinen groot.
Verkeerd geprijsd
Een verkeerde pricing leidt tot eindeloze verkooptrajecten. Het optimisme van ‘ik heb geen haast’ keert zich tegen je, en ook tegen de makelaar als de woning na een half jaar nog steeds te koop staat. Wat rest is prijsverlaging – of styling natuurlijk maar bouwvallen moet je niet stylen. Daar moet je vooral eerlijk over zijn. En dat was ik: de vriendin die verliefd was geworden op dit object, kreeg een spoedcursus verbouwingskosten en -trajecten. De makelaar die het aanbood een lesje ‘door de ogen van de koper’ kijken. We spreken elkaar volgend jaar wel weer. Of over drie jaar – zo lang ben ik zelf al bezig met een object dat ooit verkeerd gepriced was. Hoe ik ook reken, ik kom niet uit. En het ding woont nog steeds rent free in mijn hoofd.
Huib Boissevain leerde me, dat als de theorie klopt maar de sommen niet uitkomen, het nog te vroeg is. Ondertussen is er vrijwel geen woning meer onder € 1500 te vinden.
Mijn geduld wordt op de proef gesteld.
Opnieuw beginnen in de bv
Om mij heen verkopen steeds meer mensen hun vastgoed, ook degenen die bij en hoog en laag beweerden dit nooit te doen. Ik was één van hen. Boissevains stelling werd ook hier werkelijkheid: de tijd haalde de theorie in. Zes woningen armer en me nog dagelijks afvragend of niet echt álles eruit moet. Om daarna opnieuw te beginnen. Ik ben vreselijk goed in opnieuw beginnen al zeg ik het zelf. Maar wanneer is het genoeg? Waarom zou je alsmaar weer opnieuw beginnen? Deze keer in de bv natuurlijk – natuurlijk.
Als een mokkend kind hou ik vast aan wat ik weet, ken en heb. Ik heb geen ervaring met bv’s. Tegelijkertijd kijk ik om me heen naar panden waar ik ervaring mee heb: oud en monumentaal, prachtig om in te wonen, perfect om te splitsen. Maar de tijden zijn veranderd: de prijzen kloppen niet met de objecten. Ze staan niet voor niets al jaren te koop. Elk monumentaal pand dat ik tot nu toe gezien heb is overpriced, en niet zo’n beetje ook. 25 procent is standaard, oplopend tot veertig. De rente is te hoog, de bouwkosten zijn te duur, de vergunningstrajecten te lang, de overdrachtsbelasting te absurd.
Redactie
Gelukkig er Overwaarde. Deze week werd bekend dat onze uitgeverij VMN Media de concullega’s van Vastgoedjournaal hebben overgenomen. De eerste reactie: wat leuk! Nog meer vastgoedjournalisten. Gelukkig was ook de tweede reactie ‘wat leuk!’. Vooralsnog blijven alle titels naast elkaar bestaan. Stiekem denk je natuurlijk ook aan de extra handjes die erbij komen, maar die handjes hebben uiteraard hun eigen dingen te doen.
Gelukkig hebben we op de Overwaarde redactie inmiddels ook meer collega’s. Davy Lo kenden jullie al van de podcast. Rutger de Quay doet de politieke interviews – en de interviews met verhuurders en hun huurders. Cenna van Middendorp doet niet alleen de socials maar is de vliegende keep die zich de afgelopen tijd vooral heeft vastgebeten in de artikelen over 80 procent ltv. Hefboom of kaartenhuis? Ik lees dat dat voor jonge mensen is en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.
En dus spring ik in actie-modus zodra er weer een vriendin belt met een adviesvraag over een te kopen woning, die geweldige monumentale panden nog steeds niet verkocht zijn en buitenlandse ouders bellen met de vraag naar woonruimte voor hun kinderen. Want vastgoed gaat over mensen. Stenen betekenen op zichzelf helemaal niets. Pas als je ze stapelt, bewerkt, aanpast én bewoond, doen ze waar ze voor bedoeld zijn. Het bieden van een prachtige woning, op de juiste plek, precies daar waar je gevonden wilt worden. Om in te leven.
