Als een oud-huurder belt, gaat het altijd over vastgoed. Of ik even mee wil denken. Hij gaat samenwonen en wil zijn eigen woning aanhouden om te verhuren. ‘Heb jij dat wel eens gedaan Ebru, je eigen woning verhuren terwijl je zelf ergens anders woont?'
Wie is er niet zo begonnen? Verhuren in plaats van verkopen? En daarna nog een keer? ‘Maar ik ga geen toestemming vragen aan mijn hypotheekbank, want wat als ik die niet krijg?’ Ah ja, wie heeft dat destijds wél gedaan? De tijden zijn veranderd, zeg ik hem. Ik snap de gedachtegang. De logica. Heeft hij van de Wet betaalbare huur gehoord? Van puntentellingen? Energielabels en andere administratieve bullshit? Dat heeft hij. ‘Het kan eigenlijk niet uit‘, zegt hij. Maar hij rekent op waardestijging. En wil dit doorzetten. ‘Ik maak er een tweejaarcontract van.’
Regeltjes die niet uitkomen
Wat adviseer je zo’n jongen? Doe het niet? Het gaat om een hoogopgeleid stel, die via via bij hem zijn uitgekomen. Zijn ze te vertrouwen? Twee jaar mag eigenlijk niet hè? ‘Jawel, iets met proefsamenwonen’, zegt hij. Je zou gék zijn om bij deze woningnood je woning niet te verhuren. Zijn vraagprijs is keurig, voldoet aan het WWS – geen wonder dat hij niet uitkomt. Ik geef hem het best mogelijke advies: wat je ook doet, laat je contract nalezen door een jurist.
Deze week was het nieuws dat Elanor Boekholt-O‘Sullivan wil dat gemeentes soepel omgaan met meer dan twee inwoners op één adres. Verander dan de wet, die dit ziet als kamerverhuur in plaats van wat het is: een duurzaam huishouden met drie personen. Makkelijker is het natuurlijk om anderen te vertellen wanneer ze wel of niet soepel horen te zijn. Ook in het nieuws: optoppen en splitsen zou geen zoden aan de dijk zetten. In een land waarin niet gebouwd wordt terwijl de huurwoningen zienderogen verdwijnen, moet je vastgoedbeleggers die nog wél woningen creëren op je blote knieën danken voor het risico dat zij daarmee nemen. Wie hoopt dat dit op Prinsjesdag gebeurt, zou wel eens kunnen terugkomen van een koude kermis. Dezelfde kermis die maakt dat shortstay inmiddels zijn langste tijd heeft gehad.
Populisme over de rug van woningzoekenden
Het woonfaillissement is oud nieuws. De Raad van State waarschuwde voor de gevolgen, het advies werd genegeerd. Die 100 duizend woningen, daar zit niemand op te wachten. Althans, niet in politiek Den Haag, anders zou er wel anders worden gehandeld.
De vraag is of je niet moet uitstappen. Het persoonlijk antwoord daarop is een heel groot NEE. Die andere vraag – of je moet overstappen naar een bv – is gekmakend. Luc van Dijk zegt ‘wacht nog maar even’. In 2028 wordt alles beter, zo belooft de politiek. Gelukkig kun je ook dat aan de hand van een sommetje nagaan. ‘Beter’ blijkt een groot woord. Het gaat van catastrofaal naar wat anders; iets waar ik in ieder geval nog geen woorden voor heb. Uiteraard hebben politici dat wél. In Almere beticht PRO-wethouder Paul Tang Vastgoed Belang van jokken. De ont-zet-ten-de armoe waarmee populisme wordt bedreven over de rug van woningzoekenden, het is gekmakend.
Succes
Eigenaren van vierhonderd leegstaande woningen in Almere zouden beboet moeten worden, aldus de wethouder. Vastgoed Belang dook in de cijfers en kwam uit op zeventien leegstaande woningen zonder een goede reden. Ik gooi graag olie op het vuur: ik heb al vier jaar twee leegstaande objecten. De huurder betaalt de hoofdprijs terwijl de gemeente de tijd neemt met vergunningen. Ik kijk echt uit naar die leegstandsboete, geef ‘m en ik maak je gek. Geen enkele huurder (dan wel verhuurder) zit op leegstand te wachten. De enige die daar beter van wordt, is de gemeente. Of de politicus die voor een microfoon mag komen oreren. Schaam je.
Dus wat adviseer je een oud-huurder die zijn woning wil verhuren omdat hij gaat samenwonen? Die jongen doet niemand kwaad, hij helpt twee andere jongeren die óók willen samenwonen voordat ze gaan kopen. Ik wens ‘m succes. ‘Iedereen is zo begonnen.’
