Ik zie ze, ik hóór ze, ik kan ze dromen: de lui die dan constateren dat de huisjesmelkers het wel heel goed hebben, als ze een ton kunnen bieden aan huurders. Kom maar door met méér méér…
Wie in de onhoudbare situatie zit waarin verhuren grof meer kost dan het oplevert, kan eraan onderdoor gaan. Lach er maar om, vind het maar normaal, scheld maar met ‘zakkenvuller’, doe maar laconiek over het feit dat een verhuurder een huurder sponsort en daar zelf dingen voor moet laten. Want dat is de werkelijkheid voor veel mensen die maar één huisje verhuren, of misschien twee. Mensen die dit doen omdat ze géén ambtenaar zijn, géén loondienstpensioen hebben. De afkeer van mensen die anderen helpen door ze een dak boven het hoofd te bieden, is pijnlijk. Dat die afkeer ook nog eens tot uiting komt door financiële represailles, kan tot fysieke en mentale problemen leiden.
En ja, ik kan erover meepraten. De blindheid vanuit politiek voor hoeveel hun handelen onder het leiderschap van CDA’ers Hugo de Jonge en Marnix van Rij sinds 2022 heeft kapot gemaakt, ráákt me. Wie zegt dat het tijd wordt om de twee bewindslieden achter ons te laten, snapt niet dat er geen enkele relevante stap is gezet om verhuurders de verlichting te geven waar ze om zitten te springen. De politieke bereidheid om mensen kapot te maken, is gebleven. Dat mag na het toeslagenschandaal niet meer verbazen maar doet het toch. En elke keer weer tóch die hoop dat het déze keer, nu, na deze belofte, wél beter wordt. Ezel, steen – en ik. Wat dan rest is de uitkoopsom.
Hoe moeilijk kan het zijn, denk je dan? Je benadert de huurder, die noemt een bedrag. Je slikt en zegt oké. Om vervolgens voor de Huurcommissie gedaagd te worden want ja nee, dat bedrag is niet genoeg. Huurder kan voor € 25 naar de HC dus waarom zou hij dat niet doen? Inmiddels wens ik mijn huurder dingen toe waartoe iemand als ik zich niet behoort te verlagen. Ik krijg hartkloppingen van deze huurder. Ik raak in de stress van deze huurder. En ik ben goed geweest voor deze huurder, die iedereen in zijn omgeving achterlaat in een spoor van verschroeide aarde. Zo ga ík niet met mensen om, waarom anderen wél? Hoe moeilijk kan het zijn om gewoon in gesprek te gaan, te bellen en de telefoon op te nemen, tot een oplossing te komen?
Moeilijk, weet ik inmiddels. De meeste mensen deugen, schreef iemand ooit en dat geldt óók voor verhuurders. En huurders – uiteraard. Maar hoe kan het dat een overheid als een ware Poetin niets en niemand ontziend jaagt op slechte verhuurders, de slechte huurders als een natuurverschijnsel links laat liggen? En goede verhuurders opgeeft als een bedrijfsongeval, omgekomen door vriendelijk vuur? Een oprotpremie van een ton is veel, heel veel geld.
Het is niet vanzelfsprekend dat je dat betaalt enkel en alleen omdat je je belasting aan de overheid niet kunt opbrengen. Integendeel, het is tegenstrijdig. Tegenstrijdig dat de overheid van jou als belastingbetalende burger eist dat je mensen die je geld kosten, beloont met nóg meer geld. Het is tegenstrijdig dat de overheid niet het fatsoen heeft om de belastingbetalende verhuurder te beschermen. En het is ook tegenstrijdig dat de overheid kiest voor de huurder, die het je onmogelijk maakt belasting te betalen, maar wel graag een ton zou bijschrijven.
Je zou bijna verlangen naar een oprotpremie voor de verhuurder.
