25 vierkante meter

25 vierkante meter

Wie woont er op 25 vierkante meter, vraagt winnares van de Young Talent Award Fleur Klanderman tijdens het Nationaal Vastgoeddiner dat afgelopen week plaatsvond in De Hallen van Amsterdam. De zaal bestaat uit de top van de Nederlandse vastgoedbeleggers, -bouwers en ontwikkelaars.

250 man/ vrouw die verschrikt opkijken. 25 vierkante meter? ‘Bedoelt ze het toilet?’ klinkt het aan mijn tafel.

Dat soort grapjes mag je hier maken want ondanks dat hier veel mensen zitten van wie de overheid wil dat ze kleiner gaan wonen, peinst niemand daarover. Totale bullshit. Niemand wil kleiner wonen, zeker geen ouderen – dat ben je volgens onze overheid al als je 55+ bent dus aan de Overwaarde tafel zaten veel geriatrische patiënten. Aan de andere tafels ook trouwens. Vastgoed is a young men’s business maar als je er eenmaal inzit, stap je er niet zomaar uit. Waarvan akte. 

Ontmoetingsfunctie

25 vierkante meter dus. Het mag geen verrassing heten dat er een milde lach door de zaal ging. En geen enkele hand omhoog. Niet dat dat Klanderman verraste; haar opmerking was bedoeld om het belang van een kantoorcultuur duidelijk te maken. Waar je vroeger – zeg maar toen deze 55+ er nog jong was en de rest van de zaal ook – naar kantoor ging om te werken, heeft het kantoor tegenwoordig een ontmoetingsfunctie gekregen. Wat betekent dat de enorme vierkante meters kantoorruimte écht gevuld moeten worden. Dat jonge mensen, maar misschien nog wel meer de ouderen, écht gestimuleerd moeten worden om naar kantoor te komen. Want die jongeren wonen wél in die kippenhokken van 25 vierkante meter waar ze uit moeten om niet gek te worden. En ze moeten leren van seniors, die ze op kantoor fysiek moeten ontmoeten. Kantoor is niet alleen meer een plek om te werken, maar vooral om te leren en om samen te zijn.

Dat vergt wat van kantoorinvesteerders en bedrijven. Je hebt niet meer dagelijks iedereen over de vloer, hoeveel ruimte is dan genoeg? Met hoeveel man/ vrouw deel je een bureau? Hoe groot is de kans dat er meer mensen op kantoor zullen komen dan dat er werkplekken zijn. En persoonlijk vind ik deze niet onbelangrijk: hoe persoonlijk is die werkplek nog, als je geen eigen plek hebt?

Memory lane

Mijn eerste werkplek was het kantoor van Nationale-Nederland in de Delftse Poort in Rotterdam. Een machtig gebouw dat in 1996 nog geen vijf jaar oud was en waar we als Rotterdammers toch wel erg trots op waren. Ik zal niet veel jonger geweest zijn dan Fleur Klanderman toen ik daar dagelijks heen mocht. Een pasje, een portier, collega’s in een kantoortuin – dat was toen net in opkomst – en ’s middags lunch in een kantine. Wat voelde ik me volwassen. Tien jaar later stopte ik met werken – de corporate omgeving en ik gingen niet zo goed samen. Ik had vrijheid geroken door te gaan schrijven en besloot de gouden kettingen van pensioenfondsen en loonslaverij van me af te schudden.

Meer dan twintig jaar later tekende ik afgelopen jaar weer voor een baan in loondienst: formeel hoofdredacteur van Overwaarde. In loondienst! Omdat ik m’n werk leuk vind. En omdat ik het na meer dan twintig jaar freebee’en zonder collega’s geweldig vind om naar kantoor te gaan en daar mensen te – WTF – ontmoeten.

Niet-werken

Het is heel dubbel: mijn productiviteit op kantoor daalt drastisch, mijn creativiteit piekt door de interactie met collega’s. We hebben als redactie een vaste kantoordag met een vaste werkplek; op alle andere dagen is het een kwestie van kijken waar je kunt aanschuiven. En die ‘onpersoonlijke’ werkplek valt 100 procent mee: ieders eigen persoonlijkheid kleurt de werkomgeving, de werkdag én de werkervaring. 

Mijn werkkamer thuis is 25 vierkante meter. Ik ruil ‘m regelmatig met liefde in voor de kantoordag. En deze avond, tijdens het Nationaal Vastgoeddiner, met nóg meer liefde voor het geweldige avondje ‘werken’, in het hart van de vastgoedsector. Blijkbaar is de beste werkomgeving er eentje waar je niet aan werken toekomt. 

Mijn artikeloverzicht kan alleen gebruikt worden als je bent ingelogd.