Nee, op mijn IB geen woning ergens ver weg.
Sterker nog, alle box 3 ellende, alle Prinsjesdagkongsi’s, alle regen die uit de hemel klettert (of zon die z’n kracht tegenwoordig ook over Nederland laat schijnen) ten spijt: mij krijg je met geen tien paarden Nederland meer uit. Die overtuiging gaat zo ver dat zelfs denken aan vakantie stress oplevert: ik ga niet. Ik vertik het. Ik wil gewoon hier zijn, hier blijven en nooit meer mee hoeven maken dat ik ergens in een ver land in een politiecel eindig. Hoewel Inez Weski kan navertellen dat ook hier dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen, heb ik de overtuiging dat je alle shit beter in een taal kunt meemaken die je wél tot in de puntjes beheerst, dan niet. Enfin.
Business class
En zo bevond ik mij na een mentale worsteling van zeker zes maanden, tóch nog in Lorgues, Zuid-Frankrijk. Als kind van buitenlandse ouders heb ik mijn hele leven al kunnen genieten van een woning over de grens. Twintig jaar gelden kocht ik er zelf één; inmiddels ben ik er al tien jaar niet geweest. Zo kan het ook. Nu mijn vrienden de vijftig zijn gepasseerd, hun bedrijf hebben verkocht hebben, een erfenis hebben gekregen of gewoon lekker hebben gespaard, zetten ze ook die stap. Een paleisje buiten Nederland mét zwembad, voldoende kamers en badkamers en uiteraard de vanzelfsprekende verwachting – die ik zeer waardeer – dat je langskomt. Uiteindelijk kom ik ook langs. Met alle liefde want ik weet hoe heerlijk het is – als je er eenmaal bent. Maar die worsteling met mezelf om te vertrekken… Laat ik zo zeggen: die kostte me ongeveer een business class ticket naar Nice. Maar ja, elke vastgoedbelegger die ik ken, lijkt tegenwoordig business class te reizen (Hugo bedankt!) dus whatever.
En dus zit ik nu achter mijn laptop in de natuurlijke stilte van groene heuvels. Het enige geluid is het water van de infinity pool dat zachtjes over de rand klettert. De heer des huizes verbaast zich dat ik al achter m’n laptop zit (sommige dingen veranderen niet) en laat me weten dat op het andere terras de zon al schijnt. Nu kunnen ze bij Apple blijkbaar wel een FOLD telefoon ontwikkelen maar of ik in dit leven nog een scherm ga meemaken dat je kunt lezen terwijl je in de zon zit?
Thuis bij de kerkklokken
Ik hou niet van vakantie maar ik hou van wijds uitzicht. Ik hou van mijn leven maar ik hou er ook heel erg van om mijn leven in een andere stand te zetten. Standje geen ruis, maar rust. Eentje zonder zelf opgelegde verplichtingen waarin m’n gedachten de kans krijgen vrij te stromen. Eentje waarin er zeker een rol is weggelegd voor werk maar in een kalm dienende rol in plaats van allesoverheersend. Werk maakt dat je je geen zorgen hoeft te maken over alle andere afleidingen. Terwijl vakantie, afwezigheid van de routines thuis, die afleidingen in perspectief zet (het doet verdwijnen) en de hoofdlijnen blijven, juist zo goed is voor de mentale gezondheid. Hoe minder ik ga, hoe meer ik dat besef.
Ergens ver weg beieren de kerkklokken – ondanks dat het geen zondag is. Ik vind het gezellig. Het doet me denken aan Nederland. Naast m’n Amsterdamse woning stond een kerk; 18 jaar lang wist ik na elke reis weer dat ik thuis was als ik de volgende ochtend de kerkklokken hoorde. Heerlijk. Tegenover mijn Rotterdamse woning staat ook een kerk – midden in het centrum dus die hoor ik door de herrie van de stad alleen op zondagochtend om kwart voor tien. Kerkklokken in Lorgues – thuis in Lorgues met dank aan vrienden. Zo fijn dat eindelijk anderen woningen over de grens kopen.
